Ρεπορτάζ

«Ήσουν μόνο ένα παιδί», της Εύας Κασιάρου

kasiarou nestor cover

Κατάμεστο ήταν  το βιβλιοπωλείο Νέστωρ για ακόμη μια φορά από μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς προκειμένου να παρακολουθήσουν την παρουσίαση του νέου βιβλίου της συντοπίτισσας συγγραφέως Εύας Κασιάρου, «Ήσουν μόνο ένα παιδί» από τις εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή Δεμένη. Το πρώτο βιβλίο που έχει εκδοθεί και  αφορά την σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών, «Ένα φλέγον θέμα που δεν έχει συζητηθεί και κρατά τα στόματα σφαλιστά», όπως είπε ο οικοδεσπότης Νίκος Νέστωρ που μας καλωσόρισε στο φιλόξενο χώρο του βιβλιοπωλείου.

Στο πάνελ των ομιλητών εκτός τη συγγραφέα ήταν ο Δρ. ψυχίατρος Γιώργος Αγγελίδης, ο δικηγόρος και επιμελητής Ανηλίκων επί σαράντα χρόνια Δημήτριος Δημηνάς και ο δικηγόρος Λεωνίδας Μελετλίδης που ενημέρωσε το κοινό για τα άρθρα του ποινικού κώδικα που προστατεύουν  τα ανήλικα παιδιά.

 

Όταν του είπα να μην το κάνει, μου είπε: "Σταμάτα τις ανοησίες, είναι απλώς ένα παιχνίδι, γιατί επιμένεις ότι δεν σου αρέσει;" Ένιωθα πολύ μπερδεμένη. Μερικές φορές μου έλεγε: "Το κάνω επειδή σ' αγαπώ. Θα είναι το μικρό μας μυστικό, εντάξει;" Σκεφτόμουν ότι μπορεί να ήταν η ιδέα μου, ότι μπορεί απλώς να παρεξηγούσα τις προθέσεις του. Σκεφτόμουν ότι μάλλον όλοι οι μπαμπάδες φέρονταν έτσι και ότι εγώ ήμουν η περίεργη.

 

Πριν αρχίσει η συζήτηση, το κοινό παρακολούθησε ένα βίντεο σποτ για εφήβους  για τη σεξουαλική κακοποίηση προκειμένου να μας αφυπνίσει και να μας βοηθήσει να αντιδράσουμε και να σπάσουμε τη σιωπή μπροστά στο μεγάλο αυτό πρόβλημα. Στη συνέχεια πήρε το λόγο ο κύριος Γιώργος Αγγελίδης, ο οποίος αφού μίλησε για τα ποσοστά της σεξουαλικής κακοποίησης που είχε καταθέσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας  για το 2002-σήμερα έχουν δυστυχώς αυξηθεί- και τα συμπτώματα που παρουσιάζει ένα σεξουαλικά κακοποιημένο παιδί είπε μεταξύ άλλων: «Η Εύα Κασιάρου μπόρεσε να συνδυάσει αρμονικά τη σύγχρονη επιστημονική γνώση για θέματα σεξουαλικής κακοποίησης με την ευαισθησία και τη γλαφυρότητα της διήγησης μιας ιστορίας γραμμένης για παιδιά εφήβους και γονείς τους αλλά και άλλους ενήλικες. Ευαισθητοποιεί και ενημερώνει τον αναγνώστη, χωρίς να τον πανικοβάλλει, για ένα αρκετά συχνό φαινόμενο, τόσο συχνά συναισθηματικά φορτισμένο που μπορεί να στιγματίσει και να επηρεάσει αρνητικά, με θλίψη και ενοχές,  όλη την κατοπινή ζωή του ανθρώπου που έπεσε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης στη παιδική του ηλικία. Είναι ένα κείμενο γεμάτο συναισθήματα, άλλοτε ευχάριστα και λυτρωτικά, και άλλοτε άσχημα, δυσάρεστα και δυσβάσταχτα.»

 

O κ. Δημήτριος Δημηνάς πήρε το λόγο λέγοντας ότι «Η συγγραφέας Εύα Κασιάρου κατάφερε μέσα από μια συναρπαστική αφήγηση μιας παιδικής περιπέτειας να αναδείξει σε όλες του τις πτυχές το σοβαρό πρόβλημα της σεξουαλικής κακοποίησης των μικρών παιδιών. Η παιδεραστία ως γνωστό , πήρε στις μέρες μας τεράστιες διαστάσεις και τείνει να θεωρηθεί από πολλούς «προοδευτικούς» ως μια ανεκτή στη κοινωνία μας σεξουαλική ιδιαιτερότητα, όπως εκείνη της ομοφυλοφιλίας , της αμφισεξουαλικότητας κλπ. Η εκλαϊκευμένη διήγηση της θλιβερής ιστορίας του ενήλικα Φοίβου και της παιδούλας Αναστασίας την οποία πειθαναγκάζει να υποστεί  ένα «βρώμικο » παιχνίδι προς σεξουαλική του ικανοποίηση , κρατά σε εγρήγορση τον αναγνώστη από τη πρώτη ως τη τελευταία σελίδα του πονήματος, τον προβληματίζει με τα μηνύματα που εκπέμπει και έμμεσα παρέχει χρήσιμες οδηγίες στους γονείς και τα παιδιά για σωστή και κατά το δυνατό πιο ανώδυνη αντιμετώπιση του σοβαρού θέματος που διαπραγματεύεται» 

Δεν ήξερα τι να κάνω. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίζω αυτή την κατάσταση κάθε φορά που θα γύριζα στο σπίτι. Πίστευα ότι αν προσπαθούσα να το ξεχάσω, να το βγάλω απ' το μυαλό μου, θα μπορούσα να προσποιηθώ ότι δεν συμβαίνει. Όμως πάντοτε γινόταν κάτι που μου το θύμιζε και με έκανε να νιώθω απαίσια. Οι φίλοι μου απομακρύνθηκαν κι εγώ άρχισα να κάνω παρέα με άτομα που προκαλούσαν διαρκώς φασαρίες. Κάναμε κοπάνες από το σχολείο, κλέβαμε από καταστήματα, μεθούσαμε και παίζαμε ξύλο. Γιατί τα έκανα όλα αυτά; Επειδή όση ώρα ήμουν απασχολημένος μ' αυτούς τους μπελάδες, δεν σκεφτόμουν την κατάσταση στο σπίτι.

 

Στη συνέχεια πήρε το λόγο ο Λεωνίδας Μελετλίδης ο οποίος μας μίλησε για το ποινικό κώδικα, δηλαδή με ποιους νόμους προστατεύει η ελληνική νομοθεσία το παιδί που αποπλανιέται, που κακοποιείται. «Υπάρχει διαφορετική ποινή ανάλογα με την ηλικία του καθώς και από τη σχέση που έχει το θύμα με το θύτη. Αν δηλαδή είναι από συγγενικό πρόσωπο, εκπαιδευτικό ή αν η πλάνη έγινε από το διαδίκτυο. Ο νομοθέτης με τον παρόντα νόμο αυστηροποιεί μεταξύ άλλων τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας για εγκλήματα τα οποία τελούνται εις βάρος ανηλίκων από δράστες που επιδιώκουν είτε να ικανοποιήσουν τις αρρωστημένες σεξουαλικές τους ορέξεις ή ακόμη και να αποκομίσουν οικονομικό όφελος μέσω του διαδικτύου. Επίσης, ο νομοθέτης εκτός από τις αυστηρότερες ποινές που θεσπίζει προκειμένου να καταστείλει την παραβατική συμπεριφορά των «άρρωστων» δραστών δεν παραλείπει να αυξήσει και την προθεσμία παραγραφής των εγκλημάτων που τελούνται εις βάρος των ανηλίκων. Με το επίμαχο νομοσχέδιο ενισχύεται η ελληνική νομοθεσία στους τομείς της παιδικής πορνογραφίας, της σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης των παιδιών, στο «ψάρεμα» (grooming) ανηλίκων, μέσω του διαδικτύου και των κινητών τηλεφώνων, με σκοπό την σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση.»

Όλα άρχισαν όταν πέθανε ο μπαμπάς. Προσπαθούσα να καταπνίγω τα συναισθήματά μου γιατί η μαμά ήταν χάλια. Έπρεπε να δουλεύει υπερωρίες για να βγάζει περισσότερα χρήματα. Τα απογεύματα ερχόταν στο σπίτι ο αδελφός της για να μας προσέχει. Τότε ξεκίνησαν όλα. Μου είπε ότι δεν έπρεπε να το πω στη μαμά, γατί είχε περάσει ήδη τόσο πολλά και θα κατέρρεε. 

Την παρουσίαση ολοκλήρωσε η συγγραφέας Εύα Κασιάρου, η οποία είπε μεταξύ άλλων «Η ευαισθητοποίησή μου για τα θύματα άρχισε από την ηλικία του γυμνασίου μου όταν στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, ήρθε στην επιφάνεια ένα τέτοιο τραγικό γεγονός. Πίστευα, ότι επειδή ο συγκεκριμένος θύτης ήταν ένας άνθρωπος που ερχόταν συχνά σε επαφή με τα παιδιά μιας και το μαγαζί του ήταν ακριβώς απέναντι από το σχολείο μου  και πουλούσε σχολικά είδη, κάποιο από τα παιδιά που συναναστρεφόμουν μαζί τους ίσως είχε δεχτεί το δικό του «παιχνίδι» και με έπιανε τρόμος. Ένα άλλο τραγικό γεγονός συνέβη όταν υπηρετούσα σε σχολείο. Είχαμε δύο καθαρίστριες και το παιδί της μιας εκ των δύο το είχα στην τάξη μου. Ήταν ένα γλυκύτατο πλάσμα πολύ μαζεμένο και φοβισμένο θα έλεγα. Κάποιο διάστημα δεν ερχόταν στο σχολείο ούτε αυτό ούτε η μητέρα του. Όταν ρώτησα την δεύτερη καθαρίστρια  μήπως ξέρει τι συμβαίνει, μιας και τηλεφωνούσα στο σπίτι και κανείς δεν απαντούσε, μου αποκάλυψε την πικρή πραγματικότητα και κατέρρευσα. Η μητέρα είχε αυτοκτονήσει γιατί δεν άντεχε αυτό που γινόταν μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Ο πατέρας κακοποιούσε σεξουαλικά την μεσαία του κόρη.  Πραγματικά δεν μπορεί να φανταστεί κανείς για να φτάσει σε αυτή τη λύση η γυναίκα το τι γινόταν μέσα στο σπίτι».

 

Η παρουσίαση έκλεισε με ερωτήσεις και απορίες από το αναγνωστικό κοινό προς τη συγγραφέα και με ένα βίντεο που μας καλεί να μη σωπάσουμε μπροστά σ’ αυτά τα παιδιά. Πρέπει να αντιδρούμε  στο κάθε έγκλημα που γίνεται εις βάρος του παιδιού της διπλανής πόρτας. Γιατί αύριο μπορεί να είναι το δικό μας παιδί και μπορεί να είναι αργά…

Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε
έχουν τρόπο και μου λένε
για τον πόνο που πονούν
μ' ένα βλέμμα λυπημένο
πρωινό συννεφιασμένο
για την άνοιξη ρωτούν……

Δημοσιεύθηκε στο bookia