Προτάσεις βιβλίων

Σφαγείο Σαλονίκης

Το «Σφαγείο της Σαλονίκης» χαρακτηρίστηκε από τις εκδόσεις Ψυχογιός ως αστυνομικό μυθιστόρημα. Λυπάμαι πραγματικά που καθυστέρησα τόσο πολύ να το διαβάσω. Ως αναγνώστρια το ευχαριστήθηκα περισσότερο ως ιστορικό με έντονο το αστυνομικό στοιχείο.

 

Θάλασσα φωτιά

Η θάλασσα φωτιά ήταν γι αυτούς εκείνες τις τραγικές στιγμές που φουρτούνιαζε κι ετοιμαζόταν να τους καταπιεί. Τότε που έπαιζαν κορώνα γράμματα την ζωή τους…

Και σ’ αυτό το βιβλίο της η συγγραφέας Ρένα Ρώσση-Ζαίρη δεν εγκαταλείπει τον ρόλο της παιδαγωγού. Όποιος αναγνώστης έχει διαβάσει προηγούμενα βιβλία της, βλέπει πόσο όμορφα διεισδύει στην ευαίσθητη παιδική ψυχή μα και στους γονιούς που πολλές φορές δεν είναι έτοιμοι για τον ρόλο που απέκτησαν. Γιατί άλλο είναι να γίνεσαι γονιός επειδή σε πιέζει η οικογένεια να γεννήσεις παιδιά κι άλλο να είσαι έτοιμος να πλάσεις χαρακτήρες έτοιμους για την συνέχεια του ανθρώπινου είδους.

 

Το τελευταίο δείπνο στη Μύρνα

Πιεριέας συγγραφέας ο Μέλιος Πίτσιας ήρθε να με ξαφνιάσει λογοτεχνικά με την Μύρνα του. Φανταστικός ή πραγματικός ο τόπος δεν έχει σημασία. Το βαθμολογώ με 4 γιατί με συγκινούν οι ιστορίες με θρύλους και παραδόσεις, με αλήθειες και γεγονότα που μας βάζουν ως αναγνώστες να αναζητούμε την δική μας Μύρνα. Καλοδουλεμένο με άρτιο λογοτεχνικό λόγο σε παρασέρνει σε ένα τόπο πίσω από την ομίχλη με τους ανθρώπους του που σε οδηγούν να νοσταλγήσεις το παρελθόν, να ξανασκεφτείς τις επιλογές σου και να σχεδιάσεις το μέλλον σου.  

 

Στα πέρατα της αντοχής

«Το μέλλον χαράσσεται από το παρελθόν αλλά επιδέχεται βελτίωση»

Είναι το δεύτερο βιβλίο της Χριστίνας Ρούσσου μετά την «Ντουλμπέρα» με κέντρο αναφοράς την ιδιαίτερη πατρίδα της την Νάουσα Ημαθίας. Και το απόλαυσα. Μου αρέσει να διαβάζω βιβλία που οι συγγραφείς γράφουν για τις άγνωστες πατρίδες τους βιβλιογραφικά, στους περισσότερους από εμάς. Σίγουρα, καθενός η πατρίδα έχει πολλά άγνωστα στοιχεία που θα ήθελα να γνωρίζω. Γι αυτό μου άρεσε η Χριστίνα Ρούσσου και την παρακολουθώ. Γιατί σκάλισε την ιστορία της πόλης της και μας πληροφορεί με ιστορικά, λαογραφικά, κοινωνικά στοιχεία ποια ήταν η Νάουσα και η Έδεσσα στο ξεκίνημα του 20ου αιώνα, στην τουρκοκρατούμενη ακόμη Μακεδονία χωρίς να μας «βομβαρδίσει» με στοιχεία που να μας κουράζουν.

 

Αγώνες κυριών

 

«Γιατί όσο συνεχίζεις να αγωνίζεσαι, η ελπίδα θα παραμένει ζωντανή.»
  Την Λία Ζώτου  και τον Θοδωρή Καραγεωργίου, ζευγάρι στην ζωή και την συγγραφή, τους παρακολουθώ από τα πρώτα τους βήματα και δεν το έχω μετανιώσει. Κάθε βιβλίο τους είναι κι ένα ταξίδι. Από την Καβάλα και την Ξάνθη μας ταξιδεύουν με το τελευταίο τους βιβλίο στην Κρήτη, στο Λασίθι. Το βιβλίο με κράτησε σε εγρήγορση και πραγματικά το «ρούφηξα» σε πολύ λίγες μέρες. Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά αφού εκτυλίσσεται στην αγαπημένη Κρήτη, στην περιοχή της Σητείας που ακόμη έχω το άρωμα της στην καρδιά μου. Και ο δεύτερος λόγος είναι  ότι  αναφέρεται και στους αγώνες των γυναικών σε μια εποχή, το 1896, όπου η γυναίκα ήταν δούλος στο σπίτι, δεν είχε λόγο και εννοείται δεν ψήφιζε…  

 

Υγρή πόλη

Η Φωτεινή Ναούμ με το νέο της βιβλίο μας ταξιδεύει στην Κομοτηνή, την πατρίδα της. Σε μια πόλη που όσοι έχουμε ταξιδέψει μας άφησε το άρωμα της,  την κουλτούρα, τα ήθη και έθιμα της, το χρώμα της, τις γεύσεις της. Αν και σε όλες τις σελίδες του βιβλίου υπάρχουν οι όμορφες εικόνες με ποιητικές περιγραφές  της πόλης, ξεχώρισα στη σελ. 280, την εικόνα  που η πόλη  βάφεται με ένα γκρίζο χρώμα, σχεδόν σταχτί.

 

Φιλί στα μάτια

«Δεν είναι έτσι. Στον έρωτα και στον θάνατο, φίλε μου, είμαστε όλοι ίσοι. Και ίσως οι εφοπλιστές να είναι πιο άτυχοι από τους μπατίρηδες κάποιες φορές. Κι έπειτα ξεχνάς πως σε αυτούς τους καιρούς δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, παρά μόνο κατακτητές και σκλάβοι»
σελ.59

 

Φως μέσα στη θύελλα

Από την Ουρανόεσσα, την Σαμοθράκη και την αρχαιολογία, ο Κώστας Κρομμύδας μας ταξιδεύει σε άλλα μονοπάτια. Της παλαιοντολογίας αυτή τη φορά μπλέκοντας την μετεωρολογία και την εγκληματολογία προσφέροντας ένα βιβλίο με δράση και με γνώση.

 

Ο θείος Αβραάμ μένει πάντα εδώ

 

«Οι πρόγονοι μου ήρθαν από μακριά.
Κυνηγημένοι.
Ήρθαν και γέμισαν την αδειανή Θεσσαλονίκη.
Με γλώσσες, τραγούδια κι αργαλειούς.
«Είμαι ένα παιδί του Χιρς,
Το όνομά μου δεν το σημείωσε κανείς.
Την ιστορία των προγόνων μου θα σας αφηγηθώ
Κι έτσι θα με θυμόσαστε κι εμένα….»
- Ευάγγελος Χεκίμογλου

 

...Το τελευταίο δαχτυλίδι

Μετά από τρία βιβλία για ενήλικες και τέσσερα παραμύθια για τους μικρούς μας φίλους, ο Σπύρος Πετρουλάκης επιστρέφει δριμύτερος για να μας συγκινήσει με το νέο του μυθιστόρημα, «Το τελευταίο δαχτυλίδι», από τις εκδόσεις Μίνωας. Το ότι το διάβασα μέσα σε δυο μέρες σημαίνει πολλά. Δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου όσο η αγωνία κορυφωνόταν μα και η περιέργεια για την συνέχεια της ιστορίας.

 

Ιφιγένεια

Πολλές φορές έκλεισα το βιβλίο της Μαρίας Τσακίρη, «Ιφιγένεια» γιατί δεν μπορούσα να προχωρήσω στο επόμενο κεφάλαιο από τις σοκαριστικές σκηνές που διάβασα.

Σκληρό βιβλίο και όσο γνωρίζεις ότι είναι αληθινή ιστορία  γίνεται ακόμη πιο σκληρό. Σκέφτηκα να προσπεράσω αυτές τις  σκηνές μα πάλι πισωγύριζα. Πώς να τις προσπεράσεις όταν γνωρίζεις ότι η Ιφιγένεια της διπλανής πόρτας τα βίωσε κι έγινε σμπαράλια η ζωή της; Πώς να μη θαυμάσεις αυτό το κορίτσι  με την απίστευτη δύναμη, που η κοινωνία της γύρισε τη πλάτη;

 

Μαύρο φυλαχτό

«Τι κατάρα και τούτη να πολεμάς μια ολάκερη ζωή για τη λευτεριά σου. Πόσο ν’ αντέξει ο άνθρωπος να μη γίνει δούλος;»

Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν τα ιστορικά βιβλία που  μας γυρνούν τόσο πολύ πίσω στο χρόνο έχουν την εκτίμηση του αναγνωστικού κοινού ή οι συγγραφείς άδικα κοπιάζουν  ώστε να γράψουν την ιστορία μετά από πολύχρονη έρευνα μπλεγμένη με το μύθο ώστε να ταξιδέψουν τους  αναγνώστες. Αν καταφέρνουν να «περάσουν»  τα μηνύματα που θα τους προβληματίσουν, θα σκεφτούν θα διδαχτούν. Είναι αλήθεια ότι στα σχολικά μας χρόνια δεν μας άρεσε να διαβάζουμε την ιστορία γιατί το εκπαιδευτικό σύστημα μας «ανάγκαζε » να τη μαθαίνουμε παπαγαλία. Δεν εμβαθύναμε στην ιστορία όσο έπρεπε με αποτέλεσμα να επαναλαμβάνουμε ως πολίτες τα ίδια λάθη αφού δεν τη γνωρίζαμε.

 

Όσα δεν έγιναν λέξεις

Κανείς δεν ξέρει γιατί η ζωή τα φέρνει έτσι κάποιες φορές. Κανείς δεν ξέρει τι προσπαθεί να πει. Γιατί βαστάει για χρόνια τέτοια βαριά μυστικά κι αποφασίζει ένα πρωί να τα αποκαλύψει; Ίσως επειδή έτσι είναι η ζωή, περίεργη και αναπάντεχη. Γιατί; Άγνωστο.

 

Λαβύρινθος μνήμη

Όλα ήταν άσπρα.
Δεν υπήρχε πάνω, κάτω, τείχη, προβολές.
Όλα άσπρα.
Ήχος κανείς, μυρωδιά καμία
Κάθε σκέψη του ένα χρώμα
Κάθε σκέψη του ένα γέμισμα
Σ’ ένα παιχνίδι ζωής….

 

Αμαρτίες γονέων... και τέκνων

Δεν είναι λογοτεχνικό το εν λόγω βιβλίο αλλά ένα δοκίμιο με 23 πραγματικές δραματικές ιστορίες παραβατικών ανηλίκων όπως γράφει στο εξώφυλλο του βιβλίου. Θα μπορούσαν να γίνουν όμως έμπνευση 23 λογοτεχνικών βιβλίων. Γεννημένες μέσα από τη ζωή από τις εμπειρίες 50 περίπου χρόνων του κυρίου Δημηνά, του Κατερινιώτη συγγραφέα που εργάστηκε ως επιμελητής ανηλίκων σε διάφορες πόλεις της χώρας και αντιμετώπισε όλες αυτές τις ιστορίες. Και χιλιάδες άλλες.

 

Να ονειρευτώ ξανά

 tekou oneir

Ξέρεις τι θα ’θελα, Ρουμπίνα; Να κάνω όνειρα ξανά.
Όχι τίποτα μεγάλα κι εντυπωσιακά. 
Από κείνα τ’ άλλα έστω, τα όνειρα «δεύτερης ευκαιρίας».
Αυτά που δεν σε απογειώνουν, όμως σε συντηρούν.
Να τι θα ήθελα, αν γινόταν. Να ονειρευτώ ξανά!

 

Διαρκές φύλλο πορείας

Το «Διαρκές φύλλο Πορείας» είναι το πρώτο βιβλίο του Τάσου Κανταρά από τις εκδόσεις Τόπος. Ένα ιστορικό μυθιστόρημα με κέντρο αναφοράς τη Χαλκιδική που είναι ο τόπος καταγωγής του συγγραφέα και διαδραματίζονται όλα τα πολιτικά, ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα μιας ταραγμένης εποχής.

 

Ο καλλιτέχνης

ΚΑΡΠΟΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ Μα το χρέος το δικό μου είναι να μάθω απ’ τη σοφία των αιώνων
Και να γίνω κι εγώ ένας μικρός καρπός αιωνιότητας
Να τυλίξω στη δική μου μικρότητα το μεγαλείο της γνώσης
Σαν να χιονίζει γαλήνια στις ψυχές όσων θα διαβάσουν τους στίχους μου
Να μιλήσω με λέξεις ωραία ταιριασμένες
Απάνθισμα μιας γλώσσας με ρίζες βαθιές
Ενός πολιτισμού Ελληνικού χτισμένου στο μάρμαρο και τον ήλιο
Ανθρώπων που νίκησαν το χρόνο και βάδισαν ελεύθεροι στη γνώση

 

Μετά φόβου

«Εν αρχή ην ο φόβος/και ο φόβος εγέννησε το Θεό/ και ο Θεός από τον φόβο της Παντοδύναμης μοναξιάς του εγέννησε τον άνθρωπο/ για να τον σκλαβώσει στον ίδιο του το φόβο.»

 
  • 1
  • 2
  • 3